• मंसिर ६, २०८३ आइतबार
    22 Nov, 2026, Sunday

    कविता : म खोइ ?


    २०७८ मंसिर २२, बुधबार

    २०७८ मंसिर २२, बुधबार

    एक युग पछि फर्किएकी छु आफ्नै जगमा
    र गर्दैछु उत्खनन आफ्नै अस्तित्वको
    आऊ न ,
    बिन्ती सघाउ न !

    बिछोडको बेला तिम्रो आँसुले भिजेको
    मेरो काँध उस्तै छुर्लुप्प छ
    आउ ! नपत्याए छाम !
    खोइ , खोइ मेरो आँसु ?
    हाए राम !!
    आँसुको टाटो सम्म छैन तिम्रो काँधमा ।

    आँगनको डिल जुन साहुको जमिन हुने गर्थ्यो
    तिम्रो बनाएर आएँ प्रिय !
    खोई मुस्कुराएको तिमी ?
    के हुँदैछ !
    हँ , के हुँदैछ यहाँ ?
    देखिन्न त मेरा पाइतालाका डोबहरु
    जहाँ म होसमा , बेहोसीमा
    दिवा अनि रात्रीमा अबिराम ओहोरदोहोर गरिरहन्थेँ
    थुक्क ! थुक्क !
    म आफैंले पठाएको वैभवले पुरेको हो मेरो पाइलाको छाप ?

    म मै हुँ ?
    तिमी ! तिमी नै हौ ?
    यो हाम्रै सन्सार हो ?
    आऊ ! कुदेर आऊ
    हेरेर तिम्रो मुटुको ऐनामा
    मलाई मेरो हुलिया निर्क्योल गर्न देऊ!

    हे भगवान को हो त्यो ?
    उफ् !
    मुर्छा परेर हाँसिरहेको
    त्यो तिम्रो मुटुको भित्तामा ??
    अनि म ?
    म खोई ?

    नमिता दवाडी
    गोरखा नेपाल
    हाल: न्युजिल्यान्ड 

    सम्बन्धित